Świat po TI4

No i stało się. Wszyscy gramy w dotę, a i tak wygrywają Chińczycy. Najbardziej wyczekiwany i celebrowany corocznie czas każdego gracza doty minął. Największy turniej esportowy świata dobiegł końca. Zmieniając trochę perspektywę, z jaką patrzymy na esport. 

Dziś wpis trochę abstrahujący od emocji esportowych, zagrywek, picków, strategii  i kontrowersji w samej grze. Do konkretnych meczów postanowiłem podejść w oddzielnych wpisach, koncentrując się na analizie spotkań. Na spokojnie. Dziś trochę o czymś innym, czyli co TI4 zmienił w naszych głowach.

Serious Business

TI4 przede wszystkim pokazał, że DOTA 2 czy w ogóle gry multiplayer mogą być traktowane poważnie. Nie jest to już tylko głupia zabawa, która przeszkadza w szkole, nie jest to stracony czas przed monitorem, ale droga, która może prowadzić do konkretnego celu a nie tylko na gąbkomóżdżaste manowce. Oczywiście przy odpowiednim podejściu. 

Nie wierzę, żeby sukces w jakiejkolwiek dyscyplinie osiągały osoby, które nie są na swoim celu dostatecznie skoncentrowane, toksyczne (szczególnie w grach zespołowych) czy po prostu niedojrzałe. 

Różnica pomiędzy wschodnią i zachodnią kulturą to m.in. różnica w stosunku do pracy. W szacunku do tego, co się robi, może nawet pewnej żarliwości. Na pewno słyszeliście o pracoholizmie Japończyków czy nadzwyczajnych wynikach Azjatów w najdziwniejszych dyscyplinach (internetowe Asian Level). To wszystko wynika z ciężkiej pracy i cierpliwości.

Przed TI4 opiekun zespołu DK zabrał zawodnikom telefony komórkowe kilka tygodni przed eventem, by mogli się całkowicie skoncentrować na najważniejszym turnieju w ich życiu. Wyobrażacie sobie podobną sytuację, w którymś z europejskich teamów? No ja sobie nie wyobrażałem. Do tej pory. Podejście do doty - Asian Level.

Oczywiście tutaj mógłby i pewnie powinien być cały akapit szpileczek skierowanych w polską scenę doty. Ale po co? Robimy rachunek sumienia i gramy dalej. 

Wimbledon

Kolejna sprawa - skala. 11 000 000 dolarów. Pieniądze na poziomie najważniejszych i najbardziej prestiżowych turniejów tenisowych. Do tego transmisja w telewizji (niezależnie od tego, jak została przyjęta), seria artykułów w prasie (nie tylko tej związanej z grami), wielkie studio esportowe, wielka hala, oprawa. Po prostu event na międzynarodowym poziomie. 

Oczywiście tutaj nie ma nic nowego. Mieliśmy już WCG, CPL, czyli różne wielkie offlane'owe wydarzenia, wyznaczające trendy kiedyś, ale nigdy nie były one tak dobrze zaplanowane i przemyślane jak The International. Bo tak naprawdę, to co zadecydowało o sukcesie DOTY 2 i TI4? Sponsorzy? Nie. Zadecydowała...

Społeczność

Valve pokazało całemu światu jak wielka siła drzemie w społecznościach, we wspólnym celu czy wspólnej idei. Nigdy nie widziałem tak zaktywowanej grupy milionów ludzi, którzy tak chętnie oddawaliby własne pieniądze dla jakiś cel. Nie zrozumcie mnie źle - dla mnie to jest najfajniejsze w całym The International, że to właśnie społeczność decyduje o jego rozmachu. Przecież to jest nasz wspólny sukces. To jest też różnica pomiędzy innymi wielkimi eventami. 

Tutaj nie było tytularnych sponsorów, banerów, flag, przerw reklamowych. Była dotowa uczta, którą sami sobie zaserwowaliśmy. Valve stworzyło eportowe perpetum mobile. Samofinansującą się społeczność. Cały, całkowicie samowystarczalny esportowy ekosystem. Ja zawodowo zajmuję się mediami społecznościowymi i zarządzaniem społecznościami i mówię Wam - pomysł i jego wykonanie zasługuje na najwyższe wyróżnienie. Bo nie jest problemem zrobić event i zapłacić za niego grubą kasę. Sztuką jest stworzenie narzędzi dla społeczności, by mogła zrobić to sama.

Do tego dołożyli genialny system biznesowy, bo podobno pierwszą zasadą inwestowania jest "inwestuj, ale nie własne pieniądze". Chociaż jak już rzucamy sloganami, to Valve na pewno wie, że w praktyce jest tylko jeden szef, który może zwolnić wszystkich nawet w największej firmie - Klient. Czyli ja, Pan, Pani - społeczeństwo. 

O podejściu Valve do społeczności napiszę jeszcze kiedyś oddzielny tekst. Bo jeżeli strategię mają genialną, to o taktyce można dyskutowac. ;)

Co dalej?

No właśnie. Póki co jesteśmy zalani przez falę entuzjazmu. Największy turniej, największy sukces, fuck you League of Legends itp. Jednak - nie możemy stać się niewolnikami sukcesu. Po pierwsze - poprzeczka została zawieszona nieprzyzwoicie wysoko. Za rok nie będziemy równać do 3 milionów dolarów, ale do 10. A może i więcej jeżeli inne firmy wpadną na pomysł podobnych igrzysk. Moim zdaniem DOTA będzie rosła, ale jeżeli za rok pula nagród TI5 będzie wynosiła "tylko 6 milionów" to co? Sukces czy nie sukces? Dla Valve pewnie porażka. Dla nas - niekoniecznie.

Moim zdaniem, dla mnie to nie kasa jest wyznacznikiem sukcesu a podejście do nas, do graczy. Jeżeli Valve o nas zadba, będzie wystarczająco starannie animował społeczność, stworzy może serię jakichś mniejszych turniejów dla bardziej casualowego gracza, to niech ta pula nagród wynosi nawet 2 miliony. A ja i tak będę zadowolony. Najważniejszą rzeczą w całym TI4 było to, że to właśnie my, społeczność stworzyliśmy największy event esportowy świata. 

Czekam teraz na zestaw statystyk. Ile osób obejrzało TI4, ile było zaangażowanych w organizacje, ile ta organizacja kosztowała i mam nadzieję wiele innych. Kto wie, może za rok ktoś z Polski się wybierze do Seattle i będziemy mieli transmisję z pierwszej ręki?

Oczywiście - czekam na komentarze.